İlişkilerde Kaybolmak: Yalnızlık Korkusuyla Kendi Kimliğini Silmek

Bazı insanlar bir ilişkiye başladıklarında sadece birini sevmezler; adeta kendi varlıklarını o insanın içine boşaltırlar.

Birkaç ay önce kendi zevkleri, kendi dostları, kendi hedefleri ve bir duruşu olan insan; yavaş yavaş silinir. Karşı taraf neyi severse onu sevmeye, o neye kızarsa ona öfkelenmeye başlar. Bütün bir günün huzuru, partnerinin sabah gönderdiği bir mesajın tonuna ya da yüzündeki ufacık bir asıklığa endekslenir.

Bunun adına popüler kültürde "büyük aşk" ya da "tutkulu bağlılık" derler.

Oysa klinik açıdan baktığımızda bu bir aşk hikayesi değildir; bu, yalnız kalma dehşetiyle bir başkasının gölgesine sığınma ve kendi kimliğini kurban etme trajedisidir.

---

Bütünleşmek mi, Yok Olmak mı?

Sağlıklı bir ilişki, iki yarım insanın bir araya gelip bir tam etmesi değildir. Sağlıklı bir ilişki; kendi ayakları üzerinde durabilen, kendi sınırları ve içsel dünyası olan iki ayrı tam insanın yan yana yürümeyi seçmesidir.

Halil Cibran'ın o meşhur dizesinde söylediği gibi:

"Birbirinizi sevin ama sevginin bağlarını bir prangaya dönüştürmeyin. Bırakın ruhlarınızın kıyıları arasında dalgalanan bir deniz olsun. Birlikte durun ama çok yakın değil; çünkü mabedin sütunları da ayrı durur ve meşeyle servi birbirinin gölgesinde büyümez."

Kendi kimliğini ilişkide silen insan, partnerinin gölgesine sığınarak büyüyebileceğini sanır. Oysa gölgede kalan şey zamanla sararır, kurur ve çürür.

---

Neden Kendi Sesimizi Kısarız?

Bu silinme hali birdenbire gerçekleşmez; sinsi ve küçük tavizlerle başlar:

1. Çatışmadan Ölümüne Kaçınmak: Bir konuda farklı düşündüğünüzü söylerseniz kavga çıkacağı, kavga çıkarsa partnerinizin soğuyacağı ve sonunda sizi terk edeceği korkusu. Bu korku, her tartışmada haklı olsanız bile geri adım atmanıza ve kendi fikrinizi yutmanıza neden olur.
2. Kendi Yaşam Alanını Terk Etmek: İlişki başladığı andan itibaren eski arkadaşların ihmal edilmesi, hobilerin bir kenara bırakılması, tek sosyalleşme alanının partnerin çevresi haline gelmesi.
3. Sürekli Duygusal Radar Olmak: Partnerin nefes alışından, kapıyı çalışından onun modunu tahmin etmeye çalışmak ve ortamı neşelendirmeyi kendi asli görevi sanmak.

Bütün bunların altında tek bir temel kök inanç yatar: "Ben tek başıma, kendi halimle sevilmeye yetmem. Sevilmek için karşımdakinin hayatını kolaylaştıran, sorun çıkarmayan, onun ihtiyacına göre şekil alan bir bukalemun olmalıyım."

---

Kendi Gölgenize Sahip Çıkmak

Acı olan şudur: Bir insan kendi kimliğini karşı tarafı kaybetmemek için sildikçe, paradoxal bir şekilde o insan için çekiciliğini de kaybeder.

Çünkü başlangıçta sevilen şey sizin özgün duruşunuz, kendinize has kahkahanız, kendinize ait fikirlerinizdir. Kendi varlığından vazgeçip bir aynaya dönüşen insan, karşısındakine sadece onun kendi yansımasını gösterir. Bir süre sonra o ilişki nefessiz kalır; partner ya boğulduğunu hisseder ya da sınırları olmayan bu insana saygı duymayı bırakır.

Bir ilişkide sevgi vermek harikadır; fakat sevgi verirken kendi benliğinizi sunaktan feda etmek yıkımdır.

Bugün ilişkinize bir bakın:

• Partneriniz olmadan tek başınıza geçirdiğiniz bir günde ne kadar huzurlusunuz?
• Onun onaylamayacağını bildiğiniz bir zevkinizi hâlâ savunabiliyor musunuz?
• Kendi sınırlarınızı çizdiğinizde ilişkinizin yıkılacağından mı korkuyorsunuz?

Unutmayın; sizi gerçekten seven bir insan, sizin onun içinde eriyip yok olmanızı değil; kendi renklerinizle onun hayatının yanında pırıl pırıl parlamanızı ister. Kendi kimliğinize sahip çıkın; çünkü kendinizi kaybettiğiniz hiçbir aşkta, kazanan siz olamazsınız.